تمام دیشب را به خاطر پست پایینی عذاب وجدان داشتم.بعضی وقتها مثل دارکوب یکهو یک چیزهایی را سلسله وار
بیرون میریزم.نگران نباشید.زندگی کنید .اما زود باور نکنید.زود باورها مثل علی می شوند و حوضش که باهم تنها
ماندند.زودباورها وقتی چند صد میلیون بار رو دست خوردند و برای بار هشتصد و چهل و سه میلیون وپانصد و بیست و یک
هزارو سیصد نود و نهم رو دست میخورند تازه آن هم وقتی در اوج عقلانیت مثلا فکری هستند .احساساتشان شبیه من میشود.
خواستم رقم دقیقش را بگویم تا اگر راه مرا دنبال میکنید بدانید در بار هشتصد و چهل و سه میلیون و پانصد و بیستو یک هزارو سیصد و نود و نهم آدم حالش چه جور است!حالا شاید روزی یک کتاب نوشتم و تمام این چند صد میلیون بار رو دست خوردن را
برایتان شرح دادم تا شما دیگر مثل من از این چند صد میلیون راه رو دست نخورید.غصه هم نخورید ،اصلا سخت نیست ،فقط
کافی است همه چند صد میلیون راه را مثل نکته های کنکوری (همان کنکوری که الحمدالله رب العالمین صابونش به تن همه ما خورده)خوب به خاطر بسپارید.بی شک دیگر کسی نخواهد نتوانست از این راه ها به شما رو دست بزند.حالا باید به فکر
باشم برای بهتر به خاطر سپردن این نکات ،فلش کارت هم تهیه کنم.من می گویم حالم خوب است،شما هم باور کنید