شراره های آتش دربهشت

در یک ماه گذشته دو تا اتفاق وحشتناک رو تجربه کردم.راستش قبلا اتفاقات بد زیادی برام

افتاده بود من جمله فوت پدرم ،سکته مادرم که در موردشون اینجا نوشته بودم اما اتفاقات دیگه ای

هم بود که ترجیح میدادم تنهایی باشون کنار بیام،اونم تو زندگی پر از تنهاییم در تهران.بعد از این اتفاقات و تجارب تلخ فکر میکردم من

دیگه چی بدتر می تونه سرم بیاد.دیگه به قول معروف آب که از سر گذشت چه یک متر چه صد متر.اما

خدا روز بد به کسی نده ،این دو تا تجربه بد که یکهو مثل طوفان سر من خراب شدند،منو چنان تکون دادند

که از اونروز همش میگم :آره از اینم بدتر می تونه ،بشه.دوشنبه این هفته تقریبا دیونه شده بودم.وقتی

یادم میاد چه کارهایی کردم،به خود می لرزم از عمق دردی که منو آزار داد و میده و فکر نکنم جز

مرگ چیزی این اتفاق وحشتناک و احساسات تلخ منو تسکین بده.هروقت هم ناراحتم ،بلافاصله چند

تا آفت مهمون دهانم می شند و سر درد و بقیه دردها هم تشریف میارند که مبادا من کاملا تحت عذاب و فشار

نباشم.امروز با خواهرم حرف میزدم (البته از جریانات چیزی بش نگفتم)فقط وقتی گفت صدات مثل همیشه

نیست .گفتم سرم و کمرم در میکنه.برگشت گفت:ببین یک چادر!محکم ببند دور کمرت!گفتم:آره باید گرمش

کنم،فکر کنم یک روسری شالی دارم اونو می بندم .بر میگرده ،میگه:نه یک چادر ببند!میگم حالا چه فرقی داره؟

میگه:همکارام ،همیشه وقتی کمردرد دارند میگند تو خونه یک چادر میبندیم خیلی هم خوبه !چون هم بزرگه هم

مدل برشش ،خوب همه کمر رو می پوشه و کمر رو محکم نگه میداره وچنان و بهمان.خلاصه به خواهربزرگ

قول دادم ،چادر ببندم.اما نگفتم :حالا اینجا چادر از کجا بیارم.وقتی گوشی رو قطع کردم وسط این همه غصه

و درد و ناراحتی ،لبخند زدم که ما خانم های ایرانی بعضی وقتها یک کارهایی انجام می دیم و چیزهایی از خودمون

در می کنیم که تغییرات فرهنگی رو که باید در عرض چند دهه اتفاق بیفته ،در عرض چند سالی امکان پذیر میکنه

من بعید بدونم صدسال خدا یک زن عرب با چادرش همچین کاری کنه.خلاصه که چادری نیست که ببندم به کمرم!!؟؟؟اما

کاش چادری بود که باش دردهای روحم رو تسکین میدادم.نمیدونم کی بالاخره کارت منم تو زندگی میخواد درست و حسابی

بیاره.

آرشيو